ร้าน บ้านไม้ชายน้ำ ปากช่อง น้องหมาเข้าได้

ร้านอาหารหรือจะเป็นพิพิธภัณฑ์ รวบรวมของเก่า ตั้งแต่สมัยอดีต การเดินเข้าร้านอาหารแห่งนี้ กลายเป็นบรรยากาศของการรำลึกถึงอดีตให้ได้คิดถึงกัน ตั้งอยู่ที่ เมืองปากช่อง ริมสายน้ำลำตะคลอง ด้วยความรักของเก่า จึงนำของเก่าที่สะสมไว้ มาเป็นของประดับร้าน แต่ล่ะชิ้นได้รับการดูแลอย่างดี และใช้งานได้แทบทุกชิ้น เชื่อเลยว่าถ้าคุณมาที่นี่ จะต้องมีของที่ทำให้ความทรงจำดีๆกับคุณเกิดขึ้นแน่ มันเยอะจนรู้สึกว่า บรรดาของเก่าเหล่านี้สะกดให้สามารถเดินในระยะทางไม่กี่เมตร ได้นานนับชั่วโมง

ผ่านไปทำงานแถวอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ถึงตอนเที่ยงไม่อยากทรมานท้องปล่อยให้หิว ขับรถเข้าตัวเมืองกวาดตามองหาร้านอาหารยังไม่เจอเหมาะ เลยโทรศัพท์ถามคนคุ้นเคยที่กรุงเทพฯ ตามประสาคนชอบรู้ใจที่รู้ว่าอยากได้ร้านแบบที่อิ่มทั้งท้อง อิ่มทั้งบรรยากาศ ให้ชื่อร้านมาว่า บ้านไม้ชายน้ำ เธอคนแนะนำพยายามที่จะบอกเส้นทาง รีบออกปากรับคำว่าทราบทั้งที่ยิ่งฟังก็ไม่รู้เรื่อง จอดรถถามคนพื้นที่ดูจะง่ายกว่าตั้งเยอะ

ฝั่งตรงข้ามจะเป็นเนินมีป้ายยินดีต้อนรับสู่ประตูอีสาน ส่วนฝั่งนี้เห็นซอยข้างโรงแรมเล็ก ๆ ที่ชื่อวันชัย ก็ให้เลี้ยวเข้าไป ฟังแล้วก็ทำตามหาซอยเจอได้อย่างไม่ยาก แต่ถนนซอยค่อนข้างแคบ เข้าไปแล้วต้องข้ามสะพานปูนเล็ก ๆ อีก บ้านเรือนข้างในหน้าตาออกไปทางหมู่บ้านอยู่อาศัย นึกบ่นคนแนะนำอยู่ในใจลึกด้วยความที่ชักจะไม่ค่อยมั่นใจ แต่ไหน ๆ เข้ามาแล้ว ก็ไปดูอีกสักหน่อยให้รู้เห็นกับตา เพียงครู่ก็เห็นที่จอดรถกว้างตรงปากทางเดินเข้าร้านสัมผัสเท้าแรกที่เข้าไปก็พอรับรู้ได้ถึงความไม่ธรรมดา ด้วยความที่ตอนเป็นเด็กก็อยู่บ้านห้องแถวไม้แบบที่ได้เห็นอยู่ตรงหน้า

ความสุขในวันเก่า ๆ ก็ถูกกระตุ้นให้ตื่นฟื้นขึ้นมาจับความจากวัตถุที่ถูกจัดตกแต่งไว้เชื่อสายตาตัวเองว่าคนทำที่นี่ต้องมีพื้นเพอยู่ทางคลองอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม นอกจากแผ่นไม้ที่เอามาปลูกเป็นบ้านแล้ว รูปลักษณ์ของแผ่นไม้ที่เอามาใช้ทำทางเดินนี้ก็ไม่เหมือนทางเดินเท้าริมถนน ที่เคยเห็นก็คือเรือนแถวที่หันหน้าออกคลอง แล้วมีทางเดินริมคลองต่อเนื่องกันไปร้านค้าแบบเก่าที่จัดไว้ให้ตรงทางเข้าด้านหน้านี้ ไม่ได้ทำเอาไว้ขายของ แต่เอาไว้ให้คนที่แวะมาได้ออกท่าถ่ายภาพเก็บไว้กัน ไม่ว่าจะเลือกเป็นคนชงเครื่องดื่มขาย คนขายผลไม้ หรือจะนั่งโต๊ะเป็นลูกค้า แม้แต่ห้องน้ำก็ยังเก็บรายละเอียดเอาแผ่นสังกะสีมาวางกั้นไว้ แต่แค่จัดแสดงไว้ไม่ได้ให้เข้าไปทำธุระส่วนตัวจริง ๆ

ทางเข้าส่วนที่เป็นร้านอาหารและที่พักจัดไว้เป็นบาร์เครื่องดื่ม ถ้าไม่นั่งเป็นลูกค้า จะเข้าไปยืนขายถ่ายรูปเขาก็ไม่ว่าอะไรยังไม่ทันได้เดินต่อก็ต้องหันเลี้ยวเข้าส่วนที่เป็นร้านขายของที่ระลึก ถูกใจแน่สำหรับคนชอบสะสมของแบบกุ๊กกิ๊ก หรือถ้าคิดจะพาเด็กหวานแหววไปเลือกซื้อก็โดนใจของเล่น ของขวัญ หลายอย่างที่ไม่เคยเห็นขายอยู่ตามห้างสรรพสินค้าทั่วไป ไม่รู้ว่าคนที่นี่เขาช่างไปคว้าหามาจากที่ไหนข้าง ๆ กันจัดที่ไว้ให้ถ่ายภาพอีกแล้ว คนที่ไปเห็นก็อดไม่ได้ที่จะต้องวางท่าให้คนใกล้ตัวถ่ายภาพให้ ไปที่นี่ต้องเอากล้องไปเอง มีบริการเฉพาะสถานที่ แต่ไม่มีบริการถ่ายภาพช่างเลือกของมาตกแต่งจัดวางได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ ฟังว่าไม่ได้จ้างสถาปนิกหรือนักออกแบบที่ไหนมาจัดให้ แต่คนที่นี่เขาจัดกันเองขยับแล้วเห็นถูกใจก็วาง อันไหนพอจะแขวนได้ก็แขวน จัดกันไปเรื่อยเท่าที่เวลาและแรงจะมี วางไว้แล้ววันหลังก็ขยับที่บ้างกันเบื่อตาของสะสมที่ไม่ได้มาจากเฉพาะในเมืองไทย ถ้าชิ้นใหญ่ก็ตั้งพื้น ถ้าชิ้นเล็กก็ใส่ตู้ไว้ให้ดูง่ายและกันฝุ่นจับวิทยุกระเป๋าหิ้วยุคแรก ๆ รวมไปถึงของเล่นที่ทำด้วยสังกะสีที่ไม่ใช่ของใหม่ทำเลียนแบบจากเมืองจีน

เดินดูของเก่าเพลินออกไปจนถึงห้องพัก ก็อย่างที่ บ้านไม้ชายน้ำ บอกว่าตัวเองเป็นชื่อของร้านอาหารและที่พัก ที่นี่มีห้องพักอยู่แค่ประมาณ 10 ห้อง ราคามีตั้งแต่ก่อนพันและเลยพัน บางห้องคนทำงานก็มาเช่าแบบผูกเดือน

ที่นั่งกินชายน้ำลำตะคอง คนที่นี่บอกว่ากลางคืนเปิดไฟแล้วจะยิ่งสวย และคนก็จะยิ่งแน่น

ถ้าไม่อยากนั่งตากอากาศกลางแจ้งโดยเฉพาะในช่วงน้ำค้างเยอะ ก็มีที่นั่งใต้หลังคาให้เลือกนั่งอีกหลายมุม บางโต๊ะเอาเรือทั้งลำมาทำ จนต้องชื่นชมในความช่างคิดช่างทำเสียจริง

ขยับขึ้นมาข้างบนตัวร้านอาหาร นอกจากโต๊ะใช้นั่งกินดื่มแล้ว รอบตัวยังเต็มไปด้วยตู้โชว์ของเก่าเก็บหลากชนิด

หาชนิดของโต๊ะนั่งได้อย่างเป็นที่พออกพอใจแล้ว ถ้าเห็นของสะสมชิ้นไหนติดราคาไว้อยากจะได้กลับไปบ้าน เขาก็ขายให้